Home Anarcosindicalismo Manifiesto 11N: La huelga es el único camino – Confederación Nacional del...

Manifiesto 11N: La huelga es el único camino – Confederación Nacional del Trabajo

0

CastellanoLa huelga es el único camino

No valen ya las negociaciones que no llevan a ningún sitio, porque el poder no nos toma en serio. No basta con mirar hacia otro lado mientras la vida se nos va en trabajar para pagar un alquiler. No podemos conformarnos pensando que esto no va con nosotros, porque sabemos que, tarde o temprano, también nos tocará.

Las condiciones laborales que tenemos no nos las han regalado. Se han conquistado con conciencia de clase, organización y lucha colectiva. La jornada de ocho horas se consiguió después de la huelga de La Canadiense de 1919. Las vacaciones pagadas, la protección frente al despido o la asistencia médica llegaron después de décadas de reivindicaciones. Los derechos laborales se conquistaron enfrentándose a quienes siempre han querido sacar el máximo beneficio de nuestro trabajo.

Los derechos dependen de la capacidad de defenderlos. Hoy, mientras nos piden paciencia y moderación, vemos cómo se incumplen derechos, se precariza el empleo y se pretende que aceptemos como inevitable perder lo que tanto costó conseguir. La jornada de ocho horas sigue siendo una conquista fundamental, pero la jornada de 40 horas continúa estancada desde hace décadas. ¿Cuánto tiempo más vamos a aceptar que nuestras vidas giren en torno al trabajo?

Los salarios en España apenas han ganado poder adquisitivo en las últimas décadas, mientras el coste de la vivienda se dispara. Nos piden que nos apretemos el cinturón, pero cada vez tenemos menos cintura. Trabajamos para vivir y acabamos viviendo para trabajar. Y cuando llega el momento de jubilarnos, también quieren que asumamos más años de trabajo y que desconfiemos de unas pensiones públicas que deberían garantizarnos una vida digna.

La patronal se ha venido arriba hasta el punto de anunciar que pretende impugnar la huelga general del 11N. Como si no tuviéramos derecho a parar, a organizarnos y a plantar cara. Como si pudieran decidir hasta dónde llega nuestra capacidad de defendernos. Mientras tanto, el fascismo recibe apoyos, financiación y espacios de promoción, dispuesto a señalar y amenazar a quienes alzan la voz. Quieren que tengamos miedo, que nos callemos y que cada cual se busque la vida como pueda.

Pero a toda injusticia puede oponerse una respuesta solidaria. Y esa respuesta ya está aquí. El pueblo está hablando y organizándose desde abajo. Esa juventud a la que tantos daban por perdida, a la que se daba por derechizada y desmovilizada, estamos en las calles, luchando por la justicia social y construyendo espacios de apoyo mutuo. Vecinas y vencinos nos encontramos en los barrios y en las plazas, organizamos grupos de trabajo, compartimos experiencias, nos formamos y nos cuidamos. Nos resguardamos de la lluvia en comunidad. Descubrimos que no estamos solas y que, cuando nos organizamos, podemos dejar de aceptar lo que parecía inevitable.

Porque los problemas que sufrimos individualmente tienen causas comunes y necesitan respuestas colectivas. Porque no podemos permitir que el salario se esfume en el alquiler, que la jornada laboral nos robe la vida o que la jubilación se convierta en una nueva incertidumbre. Queremos salarios dignos, una jornada laboral que nos permita vivir, pensiones públicas suficientes y una vivienda estable y asequible. Queremos que la vivienda cumpla una función social y que nadie pierda su hogar por no poder pagar. Que no sea un negocio. Queremos que nuestras vidas valgan más que los beneficios de unos pocos.

No esperamos que nadie nos regale nada. Sabemos que los derechos se conquistan y se defienden luchando. Y sabemos también que ninguna negociación será suficiente si detrás no hay una clase trabajadora organizada, dispuesta a defender sus derechos y a conquistar los que todavía le niegan.

La huelga es nuestra herramienta. La solidaridad, nuestra fuerza. La organización, nuestro camino.

El 11 de noviembre tenemos una oportunidad para demostrarlo. Para parar, encontrarnos y hacer visible que sin nosotras nada funciona. Para defender nuestras condiciones de vida y demostrar que no estamos dispuestas a seguir pagando una crisis que no hemos provocado.

No hace falta que pensemos igual en todo. Hace falta que entendamos que compartimos mucho más de lo que nos separa. Que la precariedad de una trabajadora, el alquiler imposible de una familia y la incertidumbre de quien se acerca a la jubilación forman parte de una misma realidad. Y que, frente a ella, tenemos algo mucho más fuerte que la resignación: nuestra capacidad de organizarnos y luchar juntas.

El 11N, que se pare todo menos nuestra lucha.

¡A la huelga general!

¡Por nuestros derechos, por nuestras vidas, por una vivienda digna!


CatalàLa vaga és l’únic camí

Ja no valen les negociacions que no porten enlloc, perquè el poder no ens pren seriosament. No n’hi ha prou amb mirar cap a un altre costat mentre la vida se’ns en va a treballar per a pagar un lloguer. No podem conformar-nos pensant que això no va amb nosaltres, perquè sabem que, tard o d’hora, també ens tocarà.

Les condicions laborals que tenim no ens les han regalat. S’han conquistat amb consciència de classe, organització i lluita col·lectiva. La jornada de vuit hores es va aconseguir després de la vaga de La Canadenca de 1919. Les vacances pagades, la protecció davant l’acomiadament o l’assistència mèdica van arribar després de dècades de reivindicacions. Els drets laborals es van conquistar enfrontant-se als qui sempre han volgut treure el màxim benefici de la nostra feina.

Els drets depenen de la capacitat de defensar-los. Avui, mentre ens demanen paciència i moderació, veiem com s’incompleixen drets, es precaritza l’ocupació i es pretén que acceptem com a inevitable perdre el que tant va costar aconseguir. La jornada de vuit hores continua sent una conquesta fonamental, però la jornada de 40 hores continua estancada des de fa dècades. Quant temps més acceptarem que les nostres vides girin entorn del treball?

Els salaris a Espanya amb prou feines han guanyat poder adquisitiu en les últimes dècades, mentre el cost de l’habitatge es dispara. Ens demanen que ens estrenyem el cinturó, però cada vegada tenim menys cintura. Treballem per viure i acabem vivint per treballar. I quan arriba el moment de jubilar-nos, també volen que assumim més anys treballant i que desconfiem d’unes pensions públiques que haurien de garantir-nos una vida digna.

La patronal s’ha encoratjat fins al punt d’anunciar que pretén impugnar la vaga general de l’11N. Com si no tinguéssim dret a parar, a organitzar-nos i a plantar cara. Com si poguessin decidir fins on arriba la nostra capacitat de defensar-nos. Mentrestant, el feixisme rep suports, finançament i espais de promoció, disposat a assenyalar i amenaçar als qui alcen la veu. Volen que tinguem por, que callem i que cadascú es busqui la vida com pugui.

Però a tota injustícia pot oposar-se una resposta solidària. I aquesta resposta ja és aquí. El poble està parlant i organitzant-se des de baix. Aquesta joventut a la qual tants donaven per perduda, a la qual es donava per dretanitzada i desmobilitzada, som als carrers, lluitant per la justícia social i construint espais de suport mutu. Veïnes i veïns ens trobem als barris i a les places, organitzem grups de treball, compartim experiències, ens formem i ens cuidem. Ens resguardem de la pluja en comunitat. Descobrim que no estem soles i que, quan ens organitzem, podem deixar d’acceptar el que semblava inevitable.

Perquè els problemes que patim individualment tenen causes comunes i necessiten respostes col·lectives. Perquè no podem permetre que el salari s’esfumi en el lloguer, que la jornada laboral ens robi la vida o que la jubilació es converteixi en una nova incertesa. Volem salaris dignes, una jornada laboral que ens permeti viure, pensions públiques suficients i un habitatge estable i assequible. Volem que l’habitatge compleixi una funció social i que ningú perdi la seva llar per no poder pagar. Que no sigui un negoci. Volem que les nostres vides valguin més que els beneficis d’uns pocs.

No esperem que ningú ens regali res. Sabem que els drets es conquisten i es defensen lluitant. I sabem també que cap negociació serà suficient si darrere no hi ha una classe treballadora organitzada, disposada a defensar els seus drets i a conquistar els que encara ens neguen.

La vaga és la nostra eina. La solidaritat, la nostra força. L’organització, el nostre camí.

L’11 de novembre tenim una oportunitat per demostrar-ho. Per parar, trobar-nos i fer visible que sense nosaltres res funciona. Per defensar les nostres condicions de vida i demostrar que no estem disposades a continuar pagant una crisi que no hem provocat.
No fa falta que pensem igual en tot. Fa falta que entenguem que compartim molt més del que ens separa. Que la precarietat d’una treballadora, el lloguer impossible d’una família i la incertesa de qui s’acosta a la jubilació formen part d’una mateixa realitat. I que, davant d’ella, tenim una cosa molt més forta que la resignació: la nostra capacitat d’organitzar-nos i lluitar juntes.

L’11N, que pari tot menys la nostra lluita.

A la vaga general!

Pels nostres drets, per les nostres vides, per un habitatge digne!


GalegoA folga é o único camiño

Xa non valen as negociacións que non levan a ningún sitio, porque o poder non nos toma en serio. Non abonda con mirar cara a outro lado mentres a vida se nos vai traballando para pagar un alugueiro. Non podemos conformarnos pensando que isto non vai connosco, porque sabemos que, tarde ou cedo, tamén nos tocará.

As condicións laborais que temos non nolas regalaron. Conquistáronse con conciencia de clase, organización e loita colectiva. A xornada de oito horas conseguiuse despois da folga de La Canadiense de 1919. As vacacións pagadas, a protección fronte ao despedimento ou a asistencia médica chegaron despois de décadas de reivindicacións. Os dereitos laborais conquistáronse enfrontándose a quen sempre quixo sacar o máximo beneficio do noso traballo.

Os dereitos dependen da capacidade de defendelos. Hoxe, mentres nos piden paciencia e moderación, vemos como se incumpren dereitos, precarízase o emprego e preténdese que aceptemos como inevitable perder o que tanto custou conseguir. A xornada de oito horas segue sendo unha conquista fundamental, pero a xornada de 40 horas continúa estancada desde hai décadas. Canto tempo máis imos aceptar que as nosas vidas xiren arredor do traballo?

Os salarios en España apenas gañaron poder adquisitivo nas últimas décadas, mentres o custo da vivenda dispárase. Pídennos que apretemos o cinto, pero cada vez temos menos cintura. Traballamos para vivir e acabamos vivindo para traballar. E cando chega o momento de xubilarnos, tamén queren que asumamos máis anos de traballo e que desconfiemos dunhas pensións públicas que deberían garantizarnos unha vida digna.

A patronal vénse arriba ata o punto de anunciar que pretende impugnar a folga xeral do 11N. Como se non tivésemos dereito a parar, a organizarnos e a plantar cara. Como se puidesen decidir ata onde chega a nosa capacidade de defendernos. Mentres tanto, o fascismo recibe apoios, financiamento e espazos de promoción, disposto a sinalar e ameazar a quen alza a voz. Queren que teñamos medo, que calemos e que cada cal se busque a vida como poida.

Pero a toda inxustiza pode opoñerse unha resposta solidaria. E esa resposta xa está aquí. O pobo está a falar e a organizarse desde abaixo. Esa mocidade á que tantos daban por perdida, á que se daba por dereitizada e desmobilizada, estamos nas rúas, loitando pola xustiza social e construíndo espazos de apoio mutuo. Veciñas e veciños atopámonos nos barrios e nas prazas, organizamos grupos de traballo, compartimos experiencias, formámonos e coidámonos. Resgardámonos da choiva en comunidade. Descubrimos que non estamos soas e que, cando nos organizamos, podemos deixar de aceptar o que parecía inevitable.

Porque os problemas que sufrimos individualmente teñen causas comúns e necesitan respostas colectivas. Porque non podemos permitir que o salario se esfume no alugueiro, que a xornada laboral nos roube a vida ou que a xubilación se converta nunha nova incerteza. Queremos salarios dignos, unha xornada laboral que nos permita vivir, pensións públicas suficientes e unha vivenda estable e asequible. Queremos que a vivenda cumpra
unha función social e que ninguén perda o seu fogar por non poder pagar. Que non sexa un negocio. Queremos que as nosas vidas valan máis que os beneficios duns poucos.

Non esperamos que ninguén nos regale nada. Sabemos que os dereitos se conquistan e se defenden loitando. E sabemos tamén que ningunha negociación será suficiente se detrás non hai unha clase traballadora organizada, disposta a defender os seus dereitos e a conquistar os que aínda lle negan.

A folga é a nosa ferramenta. A solidariedade, a nosa forza. A organización, o noso camiño.

O 11 de novembro temos unha oportunidade para demostralo. Para parar, atoparnos e facer visible que sen nós nada funciona. Para defender as nosas condicións de vida e demostrar que non estamos dispostas a seguir pagando unha crise que non provocamos.

Non fai falta que pensemos igual en todo. Fai falta que entendamos que compartimos moito máis do que nos separa. Que a precariedade dunha traballadora, o alugueiro imposible dunha familia e a incerteza de quen se achega á xubilación forman parte dunha mesma realidade. E que, fronte a ela, temos algo moito máis forte que a resignación: a nosa capacidade de organizarnos e loitar xuntas.

O 11N, que se pare todo menos a nosa loita.

Á folga xeral!

Polos nosos dereitos, polas nosas vidas, por unha vivenda digna!

La entrada Manifiesto 11N: La huelga es el único camino se publicó primero en Confederación Nacional del Trabajo.

Salir de la versión móvil